Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στο δάσος μια πονηρή αλεπού και ένας κουτός αλλά δυνατός λύκος. Οι δυο τους συνεργάζονταν που και που για να μπορέσουν να καταφέρουν να φάνε κάποιο πιο μεγάλο ζώο μαζί. Η αλεπού έβαζε την πονηριά και ο λύκος της δύναμη. Έτσι κι εκείνη τη μέρα, είδαν στο λιβάδι να βόσκει ένας στρουμπουλός γάιδαρος. Με το που τον είδε η αλεπού άρχισε να ξερογλύφεται. «Μωρέ, τι νοστιμιά» σκέφτηκε. «Αν κατάφερνα να ξεγελάσω το γάιδαρο και με βοηθούσε και ο λύκος, οι δυο μας θα κάναμε ένα γεύμα λουκούλλειο!» είπε μέσα της και κρύφτηκε πίσω από ένα δέντρο παρακολουθώντας το γάιδαρο που μασουλούσε αμέριμνος το χορτάρι.
Τότε εμφανίστηκε κι ο λύκος. «Τι κάνεις εδώ κυρά Μαριώ πονηρή; Τι ετοιμάζεις πάλι;» τη ρώτησε. Η αλεπού χωρίς να πει κουβέντα του έδειξε το γάιδαρο. Ο λύκος έτριψε με χαρά την κοιλιά του μόνο και μόνο στη σκέψη του γεύματος που τους περίμενε. «Έχεις σκεφτεί κανέναν τρόπο για να τον φάμε;» τη ρώτησε. «Φυσικά, έχω ήδη σκεφτεί τι θα κάνουμε. Αρκεί να ακούσεις με προσοχή τι θα σου πω» Τον έστειλε στην ακροθαλασσιά να βρει μια βάρκα και του είπε να την περιμένει εκεί. Έτσι κι έγινε. Ο λύκος βρήκε τη βάρκα και άρχισε να την ετοιμάζει, ενώ η αλεπού πλησίασε το γάιδαρο και του είπε όλο ευγένεια: «Καλημέρα καλέ μου γάιδαρε, τι κάνεις, καιρό έχω να σε δω στα μέρη μας. Μήπως να πάμε κάπου να τα πούμε, να κάνουμε καμιά βαρκάδα για παράδειγμα, να αναπνεύσουμε και λίγο θαλασσινό αέρα;» Του
