Πράσινη κλειδαριά, λάδι σε καμβά (σπάτουλα), Μαρία Κοσσίνη-Ζάχου

Αν ήμουν κλέφτης

αν ήμουν κλειδαράς,

δεν θα με τρόμαζε

που εσύ

λουκέτο σιδερένιο.

Μα ένα μονάκριβο 

κλειδί η κλειδαριά

κι αυτό

αλλού δοσμένο.

ΠΑΡΑΘΥΡΑ 

Εικαστική παρέμβαση

 8-16 Μαρτίου 2014

Παρθεναγωγείο

Η κοινή προσέγγιση περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής της ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΣΣΙΝΗ-ΖΑΧΟΥ και ποίηση της ΙΩΑΝΝΑΣ ΑΜΠΑΤΖΗ.

«Αυτά τα παράθυρα έχουν ψυχή και ιστορία το καθένα διαφορετική. Είναι το εσύ, το εγώ, το εμείς, το χθες, το σήμερα, οι προσωπογραφίες του ιδιοκτήτη τους και είναι στο χέρι του καθενός να τελειώσει την ιστορία όπως θέλει και να της δώσει το μέλλον που αυτός νομίζει ταιριαστό. Ανοιχτά, μισάνοιχτα, αμπαρωμένα, με το χρόνο και τις αλλοιώσεις να τα μεταμορφώνουν, υπενθυμίζουν την ανάγκη για επαφή με το εσωτερικό παράθυρο του καθενός με τα ιδιαίτερά του σχήματα και χρώματα.»
Η συλλογική αυτή δουλειά παρουσιάστηκε το διάστημα 8-16 Μαρτίου 2014 στο Παρθεναγωγείο της Έδεσσας στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης αφιερωμένης στη γυναικεία δημιουργικότητα, υπό την αιγίδα και υποστήριξη της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Σ’ ένα υπόγειο,
μια χούφτα λέξεις,
με κλειστά τα μάτια,
έχωσαν τα νύχια στο χρώμα,
γρατζούνησαν την πλάτη του καμβά,
μύρισαν το νέφτι, άπλωσαν το χρώμα,
έγειραν πάνω στο καβαλέτο,
χάιδεψαν το ανάγλυφο,
διείσδυσαν στην εικόνα,
την μηδένισαν
την πολλαπλασίασαν
την ερωτεύτηκαν
κι από την ένωσή τους,
ένα αχ ξεπήδησε,
λόγια και χρώματα
έγιναν ένα.

ΚΑΘΕ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΄Αγγελος

Μεταξύ θεού και ποίησης

είναι που υποφέρουν οι άγγελοι

 την ανυπαρξία τους

ΚΑΘΕ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, η τρελή αγελάδα

Η διάγνωση δυσχρωματοψία.

Από εκείνη τη μέρα,

διάβαζε πάντα τις ετικέτες

στις λαδομπογιές του

να δει τι χρώμα έγραφαν,

 να ξέρει τι ζωγραφίζει.

Μα κάποτε τα γράμματα χάθηκαν

- τσαπατσούλης πάντα –

κάτω από χρωματιστές δαχτυλιές.

Κι έτσι, χωρίς τυφλοσούρτη,

ζωγράφισε μια λευκή αγελάδα 

σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι.

ΚΑΘΕ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, Οι κόκκινες πόρτες

 Κόκκινες Πόρτες, Λάδι σε καμβά, Ι.Α. 2013

Κόκκινες πόρτες

Μπροστά από τις κόκκινες πόρτες

Φώτα, μαρκίζες, νερά της βροχής

Στη σκιά εκείνος με το πράσινο καπέλο

Τα ρούχα της δουλειάς στο σκοινί

Να ’χουν στεγνώσει ως το βράδυ.

Γιατί μέσα από τις κόκκινες πόρτες

Τα παράθυρα σφαλισμένα

Τα σεντόνια βρώμικα

Κι η Ελίνα ηθελημένα κουφή και τυφλή

Χαχανίζει με τα ψεύτικα δόντια της.