ΛΑΡΙ ΜΠΙ, Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΚΩΝ ΓΛΥΚΩΝ
της Ιωάννας Αμπατζή
[…] Αυτή η πόρτα ήταν η είσοδος για το δάσος του Πικρού Νερού. Καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα να γυρίσουν πίσω, κοιτάχτηκαν, πήραν κουράγιο ο ένας από τον άλλο κι έκαναν το πρώτο τους βήμα μέσα στη σκοτεινιά. Η πόρτα πίσω τους έκλεισε με δύναμη αφήνοντάς τους στο απόλυτο σκοτάδι. Τώρα, πλέον, αν κάποιος ή κάτι ήθελε να τους κάνει κακό, θα μπορούσε άνετα. Ήταν μόνοι και δεν έβλεπαν τίποτα. Ήταν σαν να είχαν τρυπώσει αργά τη νύχτα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και, κουκουλωμένοι με τα σεντόνια τους, περίμεναν τα τέρατα να βγουν μέσα από τους εφιάλτες και να τους επισκεφτούν. Φοβόντουσαν να κουνηθούν, φοβόντουσαν ακόμα και να αναπνεύσουν. Έστρεφαν μόνο τα μάτια τους αριστερά και δεξιά μήπως και μπορέσουν να διακρίνουν κάτι. Στην αρχή δεν έβλεπαν τίποτα. «Κάπως έτσι θα αισθάνονται οι τυφλοί» σκέφτηκε ο Λάρι, απλώνοντας τα χέρια του να ψηλαφίσει το κενό περιμετρικά από το σώμα του. Έπιασε κατά λάθος το χέρι του Πέδρο που φώναξε από την τρομάρα του.
