ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΟΤΟΠΙΑ




Για μικρά tips που θα κάνουν τη συγγραφική ζωή σας ευκολότερη,
Στην κατηγορία λέξεις για τις λέξεις, συγγραφείς μιλούν για τη συγγραφή.
μεταφράσεις λογοτεχνικών κειμένων, ποίηση και
αποσπάσματα βιβλίων, παλιών, νέων, αγαπημένων.
Στην κατηγορία λογοτεχνικά είδη,
θα βρείτε κείμενα της θεωρίας της λογοτεχνίας
και επιστημονικές εργασίες.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιωάννα Αμπατζή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιωάννα Αμπατζή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27 Απρ 2017

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Ο Χειμώνας της Άντυ, Ιωάννα Αμπατζή

Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή "Ψυχ-ώσεις σε Μπλε Μαρέν", εκδ. Μολύβι
  


Ο χειμώνας της Άντυ

Δεν είχε δόντια. Ούτε κι ο φίλος της.
Και φλέβες δεν τους είχαν μείνει.
Πιασμένοι χέρι χέρι, κατρακυλούσαν
τις κυλιόμενες σκάλες του παλιού εμπορικού,
ζαλισμένοι απ’ τα μεγάλα φώτα,
και μια μουσική
που δεν ήτανε της αρεσκείας τους.
«Φύγετε από δω!» είπε ο σεκιουριτάς,
«Χοντρομαλάκα» είπε εκείνη,
«Πάμε να φτιαχτούμε, Άντυ, άσ’τον, γάμα τον»
είπε ο φίλος της.
Στη γωνιά του πάρκινγκ ,
πίσω απ’ τον σπασμένο τοίχο,
ακουμπισμένοι δίπλα δίπλα,
πιασμένοι χέρι χέρι,
ακολουθούσαν την τελετουργία της φωτιάς ·
να ζεστάνουν τα κόκαλα και τα κουτάλια τους,
να τρυπήσουνε ο ένας τον άλλον
κάτω απ’ τη γλώσσα,
να ταξιδέψουνε πριν βγάλουν τη χαρμάνα.
Μα, κρυώνει η Άντυ,
χειμώνας μπήκε μέσα της,
χαίρεται η Άντυ την παγωνιά,
βασίλισσα των πάγων,
οι κόρες των ματιών της
μικραίνουν και μικραίνουν,
ώσπου χάνονται,
μια κουκκίδα μπλε τα μάτια της,
ασορτί με το γκράφιτι του σπασμένου τοίχου.
Δίπλα της, ο Γιώργης, καβαλάει δράκους,
πετάει, χαχανίζει,
τρέχουν τα σάλια του φαφούτικα,
πάνω στο χειμωνιάτικο στήθος της Άντυ,
νομίζει τις σειρήνες για τραγούδι,
κι ούτε κατάλαβε
πότε την πήραν από δίπλα του.

Ιωάννα Αμπατζή, 2017

16 Ιουν 2016

ΑΡΧΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ - Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ


Πρώτο βραβείο ποίησης στην Ι. Αμπατζή στον 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης στην Καισάρεια Κοζάνης
Posted by Kozan on 16 June 2016 07:33 | Επικαιρότητα 2

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η εκδήλωση απονομής βραβείων του 2ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης του «Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης Γεώργιος Παπαθανασίου», στην Καισάρεια Κοζάνης. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν «Αλιάκμονας, το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας».
Στον διαγωνισμό διακρίθηκε, με το πρώτο βραβείο ποίησης (κατηγορία ενηλίκων), η Ιωάννα Αμπατζή η οποία ζει και εργάζεται στην Έδεσσα. Οι συμμετέχοντες προέρχονταν από όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ελληνική ομογένεια. Πολλοί μάλιστα βρέθηκαν στο χώρο της εκδήλωσης τιμώντας με την παρουσία τους την πολιτιστική πρωτοβουλία της Τοπικής Κοινότητας. Η Καισάρεια γειτνιάζει με σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους και το Μουσείο της Αιανής, με εξαιρετικά αρχαιολογικά ευρήματα από την νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα, που αναδεικνύουν την αδιάλειπτη ιστορία και συνέχεια του Ελληνισμού στην περιοχή.
Όσοι παραβρέθηκαν στην τελετή βράβευσης, απόλαυσαν ένα πολύπλευρο πολιτιστικό πρόγραμμα το οποίο περιλάμβανε ανάγνωση των βραβευμένων ποιημάτων από μέλη της θεατρικής ομάδας «Οχληροί» Κοζάνης, μουσική πλαισίωση με τραγούδια σε συνθέσεις του Γιώργου Μουζάκη από τους μουσικούς και χορωδούς του Δημοτικού Ωδείου Κοζάνης και εικαστική εγκατάσταση-έκθεση από φοιτητές και αποφοίτους του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (Φλώρινα). Το θέμα της εικαστικής παρέμβασης στο χώρο της εκδήλωσης, στο εκκλησάκι της Αναλήψεως του Σωτήρος και με θέα τα νερά του Αλιάκμονα, είχε θέμα «ΕΜ-ΠΛΟΚΗ». Συνοδεύονταν από μουσικοχορευτική περφόρμανς με τη συμμετοχή φοιτητών του Τμήματος που στηρίζει τις πολιτιστικές δράσεις της τοπικής κοινωνίας.
Ο επόμενος διαγωνισμός πρόκειται να προκηρυχθεί τον προσεχή Οκτώβριο.

Πηγή: tastv.gr
http://www.kozan.gr/post/269863

14 Ιουν 2016

ΔΙΗΓΗΜΑ, Διαδικτυακός χωρισμός





ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ, Ιωάννα Αμπατζή



ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΝΑ ΔΟΥΛΤΣΙΝΕΑ




Ο διαγωνισμός για το μικροδιήγημα με θέμα τον Δον Κιχώτη ήταν πρόκληση όχι μόνο γιατί έπρεπε μέσα σε 150 λέξεις να παρουσιαστεί μια αφήγηση, αλλά και γιατί το ζητούμενο ήταν ένας δημιουργικός διάλογος με αφορμή κάποια κομμάτια του αρχικού βιβλίου.Εγώ, είπα να δω τη σκηνή με τους ανεμόμυλους από την ανάποδη. Όχι, ο Δον Κιχώτης δεν ήταν τρελός!



Ἰ­ω­άν­να Ἀμ­πα­τζῆ

Γιὰ τὴ Δό­νια Δουλ­τσι­νέ­α


02-TaphΟΥΣ ΤΟ ΕΙΧΕ ΨΙΘΥΡΙΣΕΙ ὁ ἄ­νε­μος ποὺ τὰ μαρ­τυ­ρά­ει ὅ­λα κι ἀ­πὸ ἐ­κεί­νη τὴ μέ­ρα δὲν ἔ­βρι­σκαν ἡ­συ­χί­α. Πρώ­τη φο­ρὰ εἶ­χαν νὰ ἀν­τι­με­τω­πί­σουν ἕ­ναν τό­σο φο­βε­ρὸ κίν­δυ­νο, ἀ­λί­μο­νο, ἡ μοί­ρα τους ἦ­ταν προ­δι­α­γε­γραμ­μέ­νη. Για­τὶ μπο­ρεῖ νὰ γνώ­ρι­ζαν χί­λια δύ­ο πράγ­μα­τα, μπο­ρεῖ νὰ σή­κω­ναν βου­νὰ μὲ τὰ χέ­ρια τους, νὰ ἔ­λι­ω­ναν πό­λεις στὸ πά­τη­μά τους, ἀλ­λὰ δὲν εἶ­χαν μά­θει πο­τὲ νὰ ἀ­γα­ποῦν. Ἦ­ταν γί­γαν­τες. Δὲν ἤ­ξε­ραν τὰ τερ­τί­πια τοῦ ἔ­ρω­τα, δὲν εἶ­χαν αἰ­σθαν­θεῖ πο­τὲ τὶς βου­τι­ές του, τὰ ρί­γη του, τὰ χτυ­πο­κάρ­δια του. Πῶς νὰ ἀν­τι­με­τω­πί­σεις κά­τι ποὺ δὲν γνω­ρί­ζεις; Στὴν ἀρ­χὴ ἔ­νι­ω­σαν τὸ ζε­στὸ ἀ­έ­ρα στὸ πρό­σω­πό τους, ὕ­στε­ρα μιὰ λόγ­χη, ἕ­να βέ­λος, μιὰ αἰχ­μὴ ἄρ­χι­σε νὰ τοὺς τρυ­πά­ει ἕ­ναν ἕ­ναν. Κου­νοῦ­σαν μὲ ἀ­πελ­πι­σί­α τὰ χέ­ρια τους κα­θὼς ἔ­βλε­παν τὰ πό­δια τους νὰ ρι­ζώ­νουν στὴ γῆ. Δυ­να­τὰ τὰ ξόρ­κια. Ἄ­νι­ση μά­χη. «Γιὰ τὴ Δό­νια Δουλ­τσι­νέ­α!» ἦ­ταν οἱ τε­λευ­ταῖ­ες λέ­ξεις ποὺ ἄ­κου­σαν πρὶν με­τα­μορ­φω­θοῦν σὲ ἀ­νε­μό­μυ­λους.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η μεταφορά του κειμένου μου σε πολυτονικό...

ΠΗΓΗ:
https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/tag/%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AE/

20 Μαΐ 2013

Στο bigbook.gr

Στο paper-bookland.gr

Στο books2u.gr

15 Μαΐ 2013



Πώς απόκτησε ο
βάτραχος
τις βούλες του


Συγγραφέας: Ιωάννα Αμπατζή

Εικονογράφηση: Ιωάννα Αμπατζή

Μολύβι, 2013
24 σελ.
ISBN 978-618-80668-0-9
Τιμή € 9,00


Όλα ξεκίνησαν με μια πρόσκληση σε πάρτι. Μια πρόσκληση
πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες, που θα έλεγε κανείς
πως είναι φάρσα. Ο βάτραχος όμως, δεν έχει σκοπό να χάσει
τη διασκέδαση. Είναι, άλλωστε, ο πιο φοβερός γόης του 
βάλτου και κομπάζει γι’ αυτό. Τι θα σκαρφιστεί για να μη
χάσει το γλέντι; Ποιον θα χρησιμοποιήσει για να τα καταφέρει
και τι απρόοπτο θα του αλλάξει τα σχέδια; Πώς θα αποκτήσει,
τελικά, ο βάτραχος τις βούλες στην πλάτη του;

Κυκλοφορεί στα παρακάτω βιβλιοπωλεία

Θεσσαλονίκη: Πρωτοπορία, Ιανός, Μαλλιάρης, Κεντρί
Αθήνα: Πρωτοπορία
Πάτρα: Πρωτοπορία
Έδεσσα: Κράλλη, Πουλιάκης, Τουφεξής, 3Μ
Αριδαία: Συμβολή

και σε όλα σχεδόν τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ



7) Allbooks.gr

8) Βιβλιοχώρα

9) Φλωράς

10) Βαφειάδης μαθηματική βιβλιοθήκη

11) Newline e-shop

12) Paper bookland

13 Μαΐ 2013

ΤΟ ΜΑΡΟΥΛΟΦΥΛΛΟ, Λαϊκό παραμύθι


Το Μαρουλόφυλλο


Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στο δάσος μια πονηρή αλεπού και ένας κουτός αλλά δυνατός λύκος. Οι δυο τους συνεργάζονταν που και που για να μπορέσουν να καταφέρουν να φάνε κάποιο πιο μεγάλο ζώο μαζί. Η αλεπού έβαζε την πονηριά και ο λύκος της δύναμη. Έτσι κι εκείνη τη μέρα, είδαν στο λιβάδι να βόσκει ένας στρουμπουλός γάιδαρος. Με το που τον είδε η αλεπού άρχισε να ξερογλύφεται. «Μωρέ, τι νοστιμιά» σκέφτηκε. «Αν κατάφερνα να ξεγελάσω το γάιδαρο και με βοηθούσε και ο λύκος, οι δυο μας θα κάναμε ένα γεύμα λουκούλλειο!» είπε μέσα της και κρύφτηκε πίσω από ένα δέντρο παρακολουθώντας το γάιδαρο που μασουλούσε αμέριμνος το χορτάρι.

Τότε εμφανίστηκε κι ο λύκος. «Τι κάνεις εδώ κυρά Μαριώ πονηρή; Τι ετοιμάζεις πάλι;» τη ρώτησε. Η αλεπού χωρίς να πει κουβέντα του έδειξε το γάιδαρο. Ο λύκος έτριψε με χαρά την κοιλιά του μόνο και μόνο στη σκέψη του γεύματος που τους περίμενε. «Έχεις σκεφτεί κανέναν τρόπο για να τον φάμε;» τη ρώτησε. «Φυσικά, έχω ήδη σκεφτεί τι θα κάνουμε. Αρκεί να ακούσεις με προσοχή τι θα σου πω» Τον έστειλε στην ακροθαλασσιά να βρει μια βάρκα και του είπε να την περιμένει εκεί. Έτσι κι έγινε. Ο λύκος βρήκε τη βάρκα και άρχισε να την ετοιμάζει, ενώ η αλεπού πλησίασε το γάιδαρο και του είπε όλο ευγένεια: «Καλημέρα καλέ μου γάιδαρε, τι κάνεις, καιρό έχω να σε δω στα μέρη μας. Μήπως να πάμε κάπου να τα πούμε, να κάνουμε καμιά βαρκάδα για παράδειγμα, να αναπνεύσουμε και λίγο θαλασσινό αέρα;» Του

Η ΠΟΥΛΙΑ ΚΙ Ο ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ, Λαϊκό παραμύθι


Θα σας διηγηθώ ένα παραμύθι που άκουγα συχνά από τη γιαγιά μου:

Ζούσε κάποτε σε ένα βασίλειο, ένας καλός βασιλιάς με τη γυναίκα του και την κορούλα τους την Πούλια, που ήταν γλυκιά και όμορφη. Μια μέρα συμφορά χτύπησε το παλάτι καθώς η βασίλισσα έπεσε βαριά άρρωστη και τελικά πέθανε. Η Πούλια έμεινε ορφανή κι ο ίδιος ο βασιλιάς ήταν απαρηγόρητος. Τουλάχιστον στην αρχή. Γιατί προτού περάσουν λίγοι μήνες, ο βασιλιάς ξαναπαντρεύτηκε. Η γυναίκα που διάλεξε, παρότι ήταν πανέμορφη, είχε κακό χαρακτήρα και ήταν πολύ ζηλιάρα. Ζήλευε, λοιπόν, την μικρούλα Πούλια κι όλο έβρισκε ευκαιρία να τη μαλώνει. Στο μεταξύ, γέννησε και η ίδια της ένα αγοράκι που το ονόμασε Αυγερινό. Η βασίλισσα αγαπούσε πολύ τον μοναχογιό της. Φρόντιζε να μην του λείπει τίποτε και του έκανε όλα τα χατίρια. Ο Αυγερινός, όμως, ήταν ένα καλόκαρδο αγόρι και δεν του άρεσε που η μητέρα του μεταχειρίζονταν άσχημα την αδελφή του. Αυτός αγαπούσε πολύ την Πούλια, και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να την προστατεύει και να την υπερασπίζεται. Πολλές φορές μάλωνε με τη μητέρα του για χάρη της.
Μια μέρα, η δύστροπη βασίλισσα αποφάσισε να σκοτώσει την Πούλια, για να την ξεφορτωθεί. Εκεί, όμως, που παραμιλούσε μόνη της και έκανε τα σχέδιά της, την άκουσε, για κακή της τύχη, ένα πουλάκι που έτρεξε γρήγορα να προλάβει τα νέα στα δύο παιδιά. Όταν η Πούλια έμαθε τα σχέδια της μητριάς της, άρχισε να κλαίει. Το πουλάκι, όμως, την καθησύχασε. Της είπε πως αν κάνει αυτό που θα την ορμηνεύσει, δεν θα έχει κανένα φόβο: «Την ώρα που σε λούζει και σου δένει τις κορδέλες στα μαλλιά σου, ο Αυγερινός θα έρθει και θα στις πάρει. Εσύ θα τον κυνηγήσεις τάχα για να τις πάρεις πίσω. Όταν η βασίλισσα τρέξει κι αυτή με τη σειρά της πίσω σας, φρόντισε να κρατάς στα χέρια σου μία χτένα, ένα κομμάτι σαπούνι και λίγο αλάτι. Θα τα ρίχνεις με τη σειρά πίσω σου καθώς θα τρέχεις».

10 Μαΐ 2013

Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΚΩΝ ΓΛΥΚΩΝ, απόσπασμα


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΛΑΡΙ ΜΠΙ, Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΚΩΝ ΓΛΥΚΩΝ
της Ιωάννας Αμπατζή

[…] Αυτή η πόρτα ήταν η είσοδος για το δάσος του Πικρού Νερού. Καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα να γυρίσουν πίσω, κοιτάχτηκαν, πήραν κουράγιο ο ένας από τον άλλο κι έκαναν το πρώτο τους βήμα μέσα στη σκοτεινιά. Η πόρτα πίσω τους έκλεισε με δύναμη αφήνοντάς τους στο απόλυτο σκοτάδι. Τώρα, πλέον, αν κάποιος ή κάτι ήθελε να τους κάνει κακό, θα μπορούσε άνετα. Ήταν μόνοι και δεν έβλεπαν τίποτα. Ήταν σαν να είχαν τρυπώσει αργά τη νύχτα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και, κουκουλωμένοι με τα σεντόνια τους, περίμεναν τα τέρατα να βγουν μέσα από τους εφιάλτες και να τους επισκεφτούν. Φοβόντουσαν να κουνηθούν, φοβόντουσαν ακόμα και να αναπνεύσουν. Έστρεφαν μόνο τα μάτια τους αριστερά και δεξιά μήπως και μπορέσουν να διακρίνουν κάτι. Στην αρχή δεν έβλεπαν τίποτα. «Κάπως έτσι θα αισθάνονται οι τυφλοί» σκέφτηκε ο Λάρι, απλώνοντας τα χέρια του να ψηλαφίσει το κενό περιμετρικά από το σώμα του. Έπιασε κατά λάθος το χέρι του Πέδρο που φώναξε από την τρομάρα του.