ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ, ΣΕΛΗΝΟΦΩΣ - Paul Verlaine

ΣΕΛΗΝΟΦΩΣ,  Claire de lune, Paul Verlaine

Eίναι η ψυχή σου το τοπίο που επιλέγουν

κομψές στολές και μάσκες να διαβούν,

το φλάουτό τους παίζουνε, χορεύουν,

κι όμως μια θλίψη στα κουστούμια που φορούν.

ΔΙΗΓΗΜΑ, Το σεντούκι με τα βότσαλα

Η Μαριάνθη δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Βγήκε έξω από το σπίτι και περπάτησε προς τη θάλασσα.  Η νύχτα ήταν υπέροχη και συνάμα αβάσταχτη.  Ήταν το τρίτο καλοκαίρι μακριά του.  Δεν βόλεψε ο καιρός να συναντηθούν νωρίτερα.  Μόνο της έστελνε μηνύματα πως θα γυρίσει, κι όταν γίνει αυτό, θα’ ναι μαζί για πάντα.  «Για πάντα, για πάντα, για πάντα» ψιθύρισε σφίγγοντας ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί στην καρδιά της.  Έκλεισε τα μάτια ν’ απολαύσει τη μορφή του και για μια στιγμή κόντεψε να σκάσει η καρδιά της.

-          Τι θα πει «για πάντα»; ρώτησε ένα ψαράκι τη μαμά του.

-          Θα πει πως πιάνεις το χρόνο, τον πλάθεις στην παλάμη σου, τον κάνεις μικρό σαν βότσαλο και τον βάζεις στην τσέπη σου.  Τον πρώτο καιρό είναι βαρύς μα ύστερα τον κουβαλάς ευχάριστα.  Στο τέλος, σαν τον πιάνεις και τον κοιτάς δροσίζεται το χέρι σου και γίνεσαι κι εσύ βότσαλο στην αμμουδιά.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΒΙΒΛΙΩΝ, Ελύτης, Η Μαρίνα των Βράχων

[...]

Άκουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
'Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι,
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
'Η για να πας καβάλα στο μαΐστρο.
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου."

ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

 

Η παιδική λογοτεχνία διακρίνεται από αυτή των ενηλίκων καθώς το αναγνωστικό της κοινό είναι σαφώς διαφορετικό. Από την ετυμολογία και μόνο του όρου καθορίζεται πως τα άτομα που θα τη διαβάσουν θα είναι παιδιά. Υπάρχουν διάφοροι ορισμοί οι οποίοι συγκλίνουν στο ότι η παιδική λογοτεχνία είναι το σύνολο των αισθητικά δικαιωμένων προφορικών ή γραπτών έργων ενηλίκων τα οποία διδάσκουν και ψυχαγωγούν τα παιδιά.[1] Παλαιότερα, ο διδακτισμός στην παιδική λογοτεχνία ήταν έντονος, αν όχι αυτοσκοπός. Πλέον, οι περισσότεροι ιστορικοί της παιδικής λογοτεχνίας όπως η Mary F. Thwaite, η Patricia Demers, ο Gordon Moyles και ο John Newbery

ΚΑΘΕ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΄Αγγελος

Μεταξύ θεού και ποίησης

είναι που υποφέρουν οι άγγελοι

 την ανυπαρξία τους

Σουρεαλισμός (Υπερρεαλισμός)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ για τον σουρεαλισμό

Αναπτύχθηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα, ξεκινώντας από τη Γαλλία και επηρέασε αρχικά την Ευρώπη και στη συνέχεια την Αμερική. Από την ετυμολογία της λέξης στα γαλλικά καταλαβαίνουμε και τον ορισμό του: sur-realisme πάνω από τον ρεαλισμό. Είναι ένα κίνημα που ξεπερνά το ρεαλισμό και μάλιστα τον αποτάσσει πλήρως. 

Βασίζεται στο υποσυνείδητο και τις λειτουργίες του κατά τα

ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ, Θεοτοκάς

[…]«Θα ήθελα, όταν έρθεις, να καθίσουμε μια μέρα πολλή ώρα μόνοι, να μιλήσουμε για τη δουλειά μας σα δυο παπουτσήδες που συζητούνε για την κατασκευή των παπουτσιών» έγραφε ο Γιώργος Θεοτοκάς σε μια επιστολή του στον Σεφέρη. Κάποτε οι ίδιοι οι συγγραφείς διαλύουν τον μύθο ή τουλάχιστον ένα μέρος του μύθου της δημιουργίας. Η ρομαντική εικόνα του κυριευμένου από την έμπνευση συγγραφέα που γράφει σε κατάσταση σχεδόν καταληψίας είναι μόνο η μία όψη της. Η άλλη είναι αυτή του τεχνίτη που κάποτε επιθυμεί να ανταλλάξει τεχνογνωσία με τον ομότεχνο ή να περάσει «μυστικά της δουλειάς» στον νεότερο.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΡΘΡΟΥ

ΠΗΓΗ: Λίνα Λυχναρά, «ΤΟ ΒΗΜΑ», 22-04-2001

ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ, Δ.Κούρτοβικ

"Ένα λογοτεχνικό έργο που γράφτηκε για να υπηρετήσει μια ορισμένη ιδεολογία δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν όμως είναι καλό, δεν είναι επειδή υπηρετεί μια ορισμένη ιδεολογία. "

Δ. Κούρτοβικ, Αντιλεξικό νεοελληνικής χρηστομάθειας

Κι έτσι, σε έκανα λέξεις

ΔΙΗΓΗΜΑ, Η Αλεξία

          

Ξύπνησε όπως κάθε πρωί στις επτά. Τι κι αν ήταν Κυριακή, οι συγγραφείς πρέπει να έχουν ένα πρόγραμμα, έτσι του είχαν πει και το πίστευε. Ίσιωσε το τσουλούφι του, έριξε νερό στο πρόσωπό του κι άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες. Η δεσποινίς Φρόσω του είχε στρώσει για πρωινό και είχε φέρει τις κυριακάτικες εφημερίδες. Δεν είχε καμιά υποχρέωση να το κάνει αλλά συνέχιζε, λες και δεν είχε βγει στη σύνταξη, λες και δεν είχε πεθάνει το αφεντικό της, λες κι ήταν η γιαγιά του κι έπρεπε να συνεχίζει να τον φροντίζει μέχρι να πεθάνει. Χαμογέλασε.

Η μέρα ξεκινούσε όπως θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει. Τεντώθηκε με ευχαρίστηση. Καταβρόχθισε το πρωινό του και γέμισε την κούπα του με καφέ. Όλα τέλεια ή τουλάχιστον έτσι έδειχναν. Όμως, κάτι δεν του πήγαινε καλά απ’ τη στιγμή που είχε ξυπνήσει. Γιατί να έχει, άραγε, αυτή την περίεργη διάθεση; Ήταν Κυριακή, είχε φάει σαν λόρδος και σε λίγο θα ξεκινούσε το γράψιμο. Τρία κεφάλαια ακόμα και θα τελείωνε.  Κι όμως, ένα περίεργο σφίξιμο στο στομάχι τον εμπόδιζε να απολαύσει τη μέρα του. Αποφάσισε να μη δώσει σημασία. Άρπαξε την κούπα και τις εφημερίδες και κάθισε δίπλα στο παράθυρο. Η κίνηση κάτω στο δρόμο είχε ξεκινήσει. Χάζεψε για λίγο τους περαστικούς και τα καπέλα τους, ρούφηξε τον καφέ του κι άπλωσε μια εφημερίδα στα γόνατά του.

ΚΑΘΕ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, η τρελή αγελάδα

Η διάγνωση δυσχρωματοψία.

Από εκείνη τη μέρα,

διάβαζε πάντα τις ετικέτες

στις λαδομπογιές του

να δει τι χρώμα έγραφαν,

 να ξέρει τι ζωγραφίζει.

Μα κάποτε τα γράμματα χάθηκαν

- τσαπατσούλης πάντα –

κάτω από χρωματιστές δαχτυλιές.

Κι έτσι, χωρίς τυφλοσούρτη,

ζωγράφισε μια λευκή αγελάδα 

σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι.

ΔΙΗΓΗΜΑ Το φιογκάκι

Το φιογκάκι

Την έβλεπα κάθε μέρα στο λεωφορείο. Με βροχή, με ήλιο, έμπαινε μια στάση πριν από μένα και κατέβαινε στη στάση «ΣΧΟΛΕΙΟ». Ήταν το δίχως άλλο καθηγήτρια, ήταν πασιφανές. Πέρα από τη στάση που κατέβαινε, ήταν και η ώρα που έφτανε εκεί, λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι του γυμνασίου. Ήταν όμως και το ξασμένο μαλλί και η τεράστια τσάντα που κρατούσε και χωρούσε και μένα τον ίδιο μέσα. Σίγουρα θα ήταν γεμάτη τετράδια, εκθέσεις μαθητών διορθωμένες με κόκκινο – κατακόκκινο - στυλό και διάφορα άλλα αξεσουάρ καθηγητών.

Η συμβουλή της ημέρας

Από τη στιγμή που εκδίδεται ένα έργο σου,

παύει να είναι δικό σου.  

Ανήκει στους αναγνώστες.

Δεν μπορείς να διορθώσεις τίποτα,

δεν μπορείς να προσθέσεις τίποτα,

ούτε να εξηγήσεις κάτι. 

ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ Μπωντλαίρ

«Γράφε, αν το επιθυμείς, μεθυσμένος αλλά όταν ξαναδιαβάζεις τα γραπτά σου να είσαι νηφάλιος». 

ΚΑΘΕ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, Οι κόκκινες πόρτες

 Κόκκινες Πόρτες, Λάδι σε καμβά, Ι.Α. 2013

Κόκκινες πόρτες

Μπροστά από τις κόκκινες πόρτες

Φώτα, μαρκίζες, νερά της βροχής

Στη σκιά εκείνος με το πράσινο καπέλο

Τα ρούχα της δουλειάς στο σκοινί

Να ’χουν στεγνώσει ως το βράδυ.

Γιατί μέσα από τις κόκκινες πόρτες

Τα παράθυρα σφαλισμένα

Τα σεντόνια βρώμικα

Κι η Ελίνα ηθελημένα κουφή και τυφλή

Χαχανίζει με τα ψεύτικα δόντια της.

                                              

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ β΄μέρος

Κι αφού το ξεκίνησα, είπα να βάλω και τη συνέχεια. Το ποίημα γράφτηκε για το μάθημα "Ποίηση και Στιχουργική" του Γ. Γιατρομανωλάκη. Για μουσική διάλεξα τη "σονάτα του σεληνόφωτος" και για φόντο μια επεξεργασμένη φωτογραφία μου με τη Λήδα και τον Κύκνο. Αυτή τη φορά έβαλα λιγότερα εφέ και περισσότερα λόγια.

ΔΙΗΓΗΜΑ Η ΝΥΧΤΑ

Το παρακάτω διήγημα πρωτοδημιοσιεύτηκε στο Ιδεόστατο και είναι μια άσκηση δημιουργικής γραφής: ονομάζεται παρατεταμένη πρόταση γιατί δεν έχει παρά μόνο μία τελεία, στο τέλος.

Η ΝΥΧΤΑ (παρατεταμένη πρόταση)
Ήταν η νύχτα που εκείνη η απαίσια ακρίδα πετάχτηκε πάνω στο μαύρο το φουστάνι όταν πότιζες τη ρίγανη (ή το βασιλικό), που δεν τσίριξες και είπες μπράβο κορίτσι μου και την τίναξες στο διπλανό μπαλκόνι, που πέρασε η ώρα και δεν το κατάλαβες κι ύστερα έτρεξες στο Bobby’s μα στη Μαίρη δεν αρέσει να τη στήνουν, που έμεινες μόνη και στο δεύτερο ποτό εκείνος σε πήρε απ’ το μπράτσο και σε ρώτησε για πού και του’ δειξες το δρόμο για το σπίτι, που ούτε μουσική χρειάστηκε ούτε τίποτα, που η κουτσομπόλα απέναντι κοιτούσε μέσα από τα στόρια να δει τα περιγράμματα, που μέχρι τα μεσάνυχτα, τρυπούσες όχι, και γεννούσες ναι, που βγήκε δυνατά βραχνό το μέσα σου και είπαν θα φωνάξουν την αστυνομία,

Η συμβουλή της ημέρας:

Η έμπνευση θα σε επισκεφθεί 
στο γραφείο σου, αν ξέρει 
ότι θα σε βρει εκεί κάποια 
συγκεκριμένη ώρα. 
Όρισε, λοιπόν, τη δική σου ώρα 
και φρόντισε να είσαι συνεπής.

ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

«Δημιουργικότητα είναι να επιτρέπεις στον εαυτό σου να κάνει λάθη. Τέχνη είναι να ξέρεις ποια από αυτά θα κρατήσεις» Άνταμ Σκοτ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Σάρα Κέην, CRAVE /ΛΑΧΤΑΡΩ

Και θέλω να παίζουμε κρυφτό,

και να σου δίνω τα ρούχα μου,

και να σου λέω πως μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,

και να κάθομαι στα σκαλοπάτια όταν λούζεσαι

και να σου κάνω μασάζ στον σβέρκο

και να σου φιλώ τα πόδια

και να σου κρατώ το χέρι